terugkijkend ...

Terugkijkend, hoe heb ik het eigenlijk beleefd?

Aan de ene kant viel het mee. De mannen waren minder uren in mijn huis aanwezig dan ik dacht. Er waren uren op de dag dat er niemand bezig was. Ik had ook verwacht dat er meer mensen op het zelfde moment bezig zouden zijn. Dat leek me een drukke bedoeling. Maar dat viel mee. Dat is op twee dagen voorgekomen en die twee partijen stonden ver genoeg van elkaar om elkaar niet in de weg te lopen (en mij ook niet trouwens).

Ook de geluidsoverlast vond ik meevallen. Nou ja, het viel niet mee, maar was minder erg dan ik dacht. De geluidsoverlast was erger toen ze bij mijn directe buren bezig waren, waarvan de badkamer direct aan mijn woonkamer grenst. En met oordoppen in, is het geluid goed te dempen. Al is veel geluid wel erg vermoeiend. Dat blijkt dan vooral in de avond, als het weer stil is.

Het eindresultaat is mooi! Ik heb nog wel het gevoel dat ik niet in mijn eigen huis ben, maar langzaam aan zal ik mezelf die badkamer, wc en keuken wel toeeigenen omdat steeds meer vertrouwde spulletjes op hun plek komen. Kwestie van wennen lijkt me.

Minder positief: het kost veel tijd en veel energie om het leefbaar te houden in huis tijdens zo’n groot onderhoudsproject. Mijn werktijden heb ik er op aangepast, waardoor mijn vertrouwde ritme weg viel. Het gaf me wel tijd om aan het eind van de middag op te ruimen. Want dat heb ik wel elke dag gedaan: vegen, stofzuigen in hal en keuken om ervoor te zorgen dat de overlast van stof en afval niet nog erger zou worden. En elke dag de 2 deurmatjes uitkloppen die in elke kamer lagen, om dezelfde reden. Ook al heb ik normaal niet veel last van mijn astma, dat had ik natuurlijk in deze situatie wel.

Het was elke dag zoeken om uit vier kamers de spullen bij elkaar te vinden: kleding, was, mijn werkspullen, ontbijtspullen, avondeten koken enz. Dat alles 3 keer zo lang duurt is echt zo! En met het chemischt toiletje was ik na 2 weken ook echt wel klaar. Al is het ideaal dat het er is,  het is geen lolletje om het te verschonen en het stinkt!

’s Avonds (of ’s middags) werd er gedoucht (in het douchegebouwtje) en in de ochtend werd in het donker nog even een koude washand over lijf en leden gehaald, om toch fris op het werk te kunnen verschijnen. En dat zonder gordijn (en op een gegeven moment ook zonder afplakplastic) voor het raam in de keuken. Gelukkig liepen er geen bouwvakkers/buren over de galerij om kwart voor zeven. Het vraagt dus ook veel improviseren! Net als met koken en afwassen.

Een minpuntje nog bij de oplevering: we hadden een aantal feedback dingen opgeschreven. Dingen waarvan wij liever zouden zien dat ze anders waren gedaan. Maar gebeurd is gebeurd. De intentie was om ze mee te geven, niet omdat we alles aangepast wilden hebben. Helaas werd dat anders opgevat.

Een opmerking als: ‘Ja, in een koopwoning kun je dat doen, maar dit is woningbouw’ geeft mij niet een heel plezierig gevoel. Is dit een tweederangs woning dan? Heb je als vakman dan geen beroepstrots om het zo mooi/goed mogelijk af te leveren? Jammer.

Mijn grootste waardering, na een twee weken op deze manier bivakeren, gaat uit naar al die gezinnen met kinderen op het Nijpelsplantsoen, die dit ook hebben moeten aanpakken! Want voor hun was het nog een stuk lastiger om het leven leuk te houden! Petje af!

En een applaus voor al die bouwvakkers die wel met hart en ziel hun werk doen!